Maja jeton ne nje fshat te vogel me emrin Mrekullia prane malit Magjik.

Ajo eshte nje vajze shume, shume e vogel, shume e bukur edhe shume e sjellshme.

Maja ka dy sy te medhenj bojekafe edhe floke te gjate e te mendafshte. Ashtu sic ka edhe emrin e saj Maja ka lindur ne maj, edhe preferon te veshe vetem fustane me lule shumengjyreshe, te cilat ia qep mamaja e saj.

Mirepo Maja kishte nje problem, ishte aq e vogel sa te gjithe detyroheshin te perkuleshin per ta pershendetur e te flisnin me te, aq sa rrezikonin te binin ne toke.

Ne shkolle duhet te hipte ne stol per te fshire, apo per shkruajtur ne derrasen e zeze.

Dhe per t’ju treguar te verteten, femijet ne fshatin Mrekullia nuk donin te luanin me te pikerisht, se ishte aq e vogel, sa nuk vraponte dot. Ata i thonin se nuk deshironin te luanin me nje milingone te vogel si ajo.

Sa here qe femijet luanin, Maja vraponte e vraponte pas tyre per t’i ndjekur e me pas lodhej edhe ulej e merzitur dhe mendonte:

“ah, sikur te isha e rritur e te vrapoja shpejt, e t’ia kaloja te tereve ne vrap”.

Duke menduar se ndoshta fajin e kishin kembet e saj, te vogla, e ne mendime e siper, u nis per ne shtepi.

Kur shkoi ne shtepi e pyeti nenen e saj:

Perse nuk i kam kembet me te gjata, e perse nuk rritem shpejt o ma’ ?

Mamaja e saj qe po gatuante embelsira per Majen i thote duke buzeqeshur:

Vogelushja ime Maja, nuk kane rendesi madhesia apo gjatesia e kembeve te tua. Cdo gje ne jete vjen ne kohen e duhur.

Por Maja deshironte qe mamaja e saj ti thoshte : “Mos u merzit Maja , se ti do te rritesh shpejt, do te behesh e madhe dhe do t’ja kalosh te tereve”

Duke mos marre pergjigjen qe deshironte, Maja e trishtuar shume, niset te shetisi e vetme ne fshatin Mrekullia, per te mbledhur guret shumengjyresh per koleksionin e saj, ne lumin jeshil, prane malit magjik.

Duke ecur rruges degjon nje zog qe kendon shume bukur edhe ndalet dhe degjon kengen e tij.

Kur zogu mbaroi kengen Maja i flet zogut: Edhe pse je kaq i vogel mua me magjepse me zerin tend. Sa bukur qe kendove.

Zogu i pergjigjet: Nuk ka rendesi madhesia ime, e rendesishme eshte qe kendoj bukur edhe te kenaq ty edhe banoret e fshatit Mrekullia.

Maja e pa me medyshje dhe ne mendime ne siper u nis perseri te ecte.

Rruges pa nje flutur shumengjyreshe, e plot hijeshi. U ndal dhe e pershendeti.
Ah moj flutur sa e bukur qe qenke, e sa ngjyra qe paske, edhe keshtu e vogel si je mua me pelqen. Do te doja te kisha krahe shumengjyreshe si ti, e te fluturoja larg.

Flutura i thote: Nuk ka rendesi madhesia, as ngjyrat e as krahet, por zgjuarsia. E rendesishme per mua eshte te bej kujdes te mos bie ne ndonje rrjete merimange, e te bie ne gracke pergjithnji. Pasi keshtu nuk do te kem mundesi te fluturoj me. Po nuk e pata mendjen kur fluturoj, mund te ngec e do te ngordh ne rrjeten e ndonje merimange.

Maja e degjoi dhe shikim te menduar u nis perseri te ecte per te mberritur tek Mali magjik i fshatit Mrekullia.

Rrëzë malit magjik pa disa lule te mrekullueshme edhe plot ngjyra. U afrua e i mbajti ere, edhe ul njeheresh t’i shijonte me endje. Sapo shtriu doren e u be gati t’i kepusi, papritmas degjoi nje ze:

Mos, mos me keput!…. te lutem!

Maja u habit, kthehu koken majtas edhe djathats, por nuk pa njeri. U mat perseri te kepuste lulet, por perseri degjoi zerin:

Po me kepute nuk do te jem me e bukur edhe nuk do te leshoj më ere te mire. Gjithashtu nuk do te rritem me, e nuk do te bej me lule te tjera, qe te zbukuroj malin magjik.

Maja u kthye nga lulja edhe i tha: Oh lule e bukur do te doja te te merrja per vehte, se je kaq e bukur, por ti ke te drejte, nese une te kepus sot, ti nuk do te ekzistosh me. Edhe kur te rritem une s’do te te shoh me perseri.

Atehere Maja buzeqeshi e perkedheli lulen edhe u nis drejt lumit per te mbledhur guret e saj te preferuar e shumengjyresh.

Kur mberriti aty, u fut menjehere ne uje pa u menduar shume, me gjithe kepuce nga gezimi qe pa lumin, dhe guret e tij te shndritshem.

Maja kishte gjithmone nje kenaqesi te madhe kur lagte kembet dhe kerkonte me kujdes dhe endje guret shumengjyresh ne lume per koleksionin e saj. Ajo i vendoste gjithnji nga nje emer gureve. Njerit ia vinte larosh, tjetrit kristal, nje tjetri bardhosh, e keshtu cdo gur kishte nje emer te tijin.

Ne lume kishte gure shumengjyresh, qe here shkelqenin nga refleksi i diellit mbi uje, e here merrnin ngjyra mistike nga hijet e pemeve e te Malit Magjik.

Maja shikonte me endje guret. Kembet i ishin lagur nga uji, biles edhe fustani i ishte lagur, por ajo nuk e kish vene re.

Tek po shikonte guret nje ze i thote:

Maja ti duhet te kthehesh ne shtepi para se te bjere dielli, pasi nata po bie, dhe mamaja do te behet merak.

Maja u ngrit ne kembe dhe falenderoi pemen, qe i kishte bere hije edhe fresk, edhe sigurisht qe e lajmeroi per kohen qe po ikte. Ajo u ngrit e u nis te ecte drejt shtepise.

Rruges per ne shtepi, nata po binte edhe kembet i kishte te ftohta pasi kepucet edhe fustani ishin te lagura.

Duke ecur yjet i treguan rrugen edhe hena e ndricoi. Pas pak filloi nje ere e ngrohte tipike e fshatit Mrekullia. Maja e kuptoj qe po i afrohej fshatit. Nga era e ngrohte kepucet dhe fustani iu thane dhe shikon qe kepucet kishin hyre ne uje edhe ishin zvogeluar, po keshtu edhe fustani.

Ah – tha me vehte- keto kepuce u prishen nga uji dhe nuk me bejne me. Edhe fustani paska hyre ne uje.

Kur mberriti ne shtepi edhe takoi mamane e saj, e cila po e priste me padurim, i tha- Mama shiko si me jane zvogeluar kepucet, edhe shiko si me ka hyre ne uje fustani……dhe u ul e merzitur prane saj.

Mamaja buzeqeshi dhe i tha : Vogelushja ime Maja – une mendoj qe ti je rritur edhe keto kepuce nuk te bejne me, po ashtu edhe kembet te jane zgjatur edhe fustani yt eshte shkurtuar. Mendoj se duhet te te qep nje fustan te ri me lule dhe kete here me lule qershie, si thua?

Oh, vertete jam rritur…? – thote Maja e habitur dhe njekohesisht buzeqesh lehtas cepin e saj te buzes.

Po sigurisht vogelushja ime, ti je rritur – i thote mamaja me embelsi  – …ne te gjithe rritemi nje dite. Por, cfare eshte e rendesishme ne jete nuk eshte madhesia jone, por cfare gjerash te bukura bejme ne jete.

Provoje tani kete fustanin e ri me lule qershie, vogelushja ime Maja.

Autorja : Rajmonda Zajmi

Te gjitha te drejtat jane rezervuar autores: Rajmonda Zajmi